Ես որդուս դրեցի կնոջս կրծքին. Որպեսզի նա վերջին անգամ զգա իր մորը.. իսկ արցունքներն անզուսպ հոսում էին աչքերիցս..

Հետաքրքիր

Ես որդուս դրեցի կնոջս կրծքին. Որպեսզի նա վերջին անգամ զգա իր մորը.. Թամարային հանդիպեցի գնացքում, երկուսս էլ վերադառնում էինք հանգստից: Նա նստած գիրք էր կարդում: Նա շատ գեղեցիկ էր ու շատ գրավիչ տեսք ուներ և ես չէի կարող չմոտենալ։ Մենք ծանոթացանք։ Ողջ ընթացքում խոսեցինք և նույնիսկ չնկատեցինք, թե ինչպես հասանք մեր քաղաք: Փոխանակվեցինք հեռախոսահամարներով և շարունակեցինք շփվել: Ժամանակի ընթացքում մենք սկսեցինք հանդիպել, ես հասկացա, որ շատ եմ կարոտում նրան: Ես առաջարկեցի Տոմային ամուսնանալ ինձ հետ:

Այս խոսքերից հետո Թամարայի ժպիտը երբեք չէր հեռանում դեմքից: Ամուսնացանք: Մի քանի ամիս անց Թամարան հղիացավ: Մենք ամենաերջանիկ ամուսիններն էինք: Հղիության յուրաքանչյուր ամիս մենք լուսանկարում էինք, որպեսզի կոլաժ կազմենք և ցույց տանք մեր երեխաներին և թոռներին: Երբ Թամարայի փորիկը մեծացավ , մենք սկսեցինք զվարճալի նկարներ նկարել։
Եվ ահա, այդ օրը եկավ։ Ծննդաբերությունից մոտ երկու շաբաթ առաջ ես արձակուրդ էի վերցրել `անընդհատ կնոջս հետ լինելու համար: Երբեք չգիտես, թե երբ կարող են սկսվել կ ծ կումները:
Ես խոհանոցում էի, երբ լսեցի, թե ինչպես է Թամարան կտրուկ ճ չում . -Շտապ օգնություն կանչիր, սկսվեց, ես ծննդաբերում եմ:

Արագ զանգեցի շտապօգնություն: Սպասելիս որոշեցինք լուսանկարել վերջին լուսանկարը ՝ ինն ամիս հավաքված կոլաժն ավարտելու համար: Մինչ կժամաներ շտապօգնությունը, Ես հեռախոսով լուսանկարեցի Տոմային։ Նրան ցա վերի մեջ տեղափոխեցին ծննդատուն: Ես գնացի նրանց հետ: Մեր որդին ծնվեց լիովին առողջ, բայց կնոջս վիճակը վա տացավ։ Բժիշկը բացատրեց, որ ծննդաբերության ժամանակ վնա սակար ամն իոտիկ է անցել մոր ար յան մեջ. — Հիմա մենք պայքարում ենք նրա կյանքի համար, բայց ես ձեզ ոչ մի բան չեմ կարող խոստանալ .Դուք պետք է պատրաստ լինեք ցանկացած արդյունքի .

Բժիշկը շրջվեց և գնաց ծնարան։  Ես լսում էի այս ամենը և չէի հավատում իմ ականջներին Արցունքներն ինքնուրույն գլորվեցին . Եվ ես անընդհատ շշնջում էի մեկ հարց. Ինչու հիմա . Ինչու հենց նա .
Որպեսզի ինչ-որ կերպ հանգստանամ, ես սկսեցի նայել կնոջս լուսանկարները: Ես նայեցի վերջին լուսանկարին, որն արվել է ծննդատուն գնալուց առաջ: Տոմայի գլխի շուրջ լուսապսակ կար: Չգիտես ինչու, ես դա անմիջապես որպես նշան համարեցի։

Այդ պահին ես լսեցի, թե ինչպես են բժիշկները խուճապահար այս ու այնկողմ գնում հիվանդասենյակում: Ես հասկացա, որ ինչ-որ բան այն չէ: Հանկարծ նրանք կանգ առան: Ես շրջվեցի․․չէի ուզում տեսնել դա . Հանկարծ մի բժիշկ դուրս եկավ ու բերեց ինձ մեր որդուն …

— Ձեր որդին է: Կներեք, մենք մեզանից կախված ամեն բան արեցինք, բայց ձեր կնոջ կյանքը փրկել չհաջողվեց, ձեր կինը կյանքից հեռացավ.

Ես գրկեցի որդուս ու չհավատացի, որ դա ինձ հետ էր պատահում. — Կարող եք մտնել պալատ և հրաժեշտ տալ ձեր կնոջը. Ես մտա պալատ որդուս գրկումս: Ես բարձրացա կնոջս մոտ և պարզապես հեկեկացի ու ամուր գրկեցի մեր որդուն .

— Ինչպե՞ս կարող էիր թողնել մեզ: Մենք չենք կարող առանց քեզ: Քո որդին ու ես քո կարիքը ունենք, ասացի ես հեկեկալով ու որդուս դրեցի մոր կրծքին, որպեսզի նա վերջին անգամ զգա իր մորը …

Մեր որդին հանկարծ ճ չաց: Այդ պահին նկատեցի, որ կինս սկսեց շնչել . — Նա շնչում է, լսու՞մ եք … գոռացի ես ՝ ամբողջ սենյակով մեկ …

Բժիշկները ցն ցված էին, ինչպե՞ս է դա նույնիսկ հնարավոր։ Բուժանձնակազմը արագ մտավ սենյակ։ Իսկապես կինս շնչում էր։ Բժիշկը տարակուսած դուրս եկավ, նայեց ինձ ու ասաց.

— Գիտեք, որ իմ պրակտիկայում սա առաջին անգամն է: Ուղղակի մի տեսակ հրաշք, որը ես չեմ կարող հստակ բացատրել: Ձեր կինը հիմա քնած է: Մեկ ամիս անց Տոման լիովին ապաքինվեց, և ես ու Կոստյան (ինչպես մեր որդուն անվանակոչեցինք) դիմավորեցինք նրան ծաղիկներով և նվերներով:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.