Ես վերջնականապես որոշեցի խզել բոլոր կապերս հարազատներիս հետ, ու գիտեք ի՞նչ՝ այդ պահից սկսած բոլոր գործերս միանգամից սկսեցին աջ գնալ

Հետաքրքիր

Ես մեծացել եմ համերաշխ մեծ ընտանիքում: Ես ունեի մայրիկ և հայրիկ, և նրանք ունեին շատ եղբայրներ և քույրեր, որոնք իմ հորեղբայրներն ու մորաքույրներն էին: Բնականաբար, նրանք ավելի շատ երեխաներ ծնեցին, ուստի ավելի շատ հարազատներ ունեի։ Քանի որ մորս ծնողները ողջ էին, ամեն շաբաթ-կիրակի հավաքվում էինք ամառանոցում։

Այո, մենք ունեինք շատ մեծ ու համերաշխ, ինչպես ինձ այն ժամանակ թվում էր, ընտանիք։ Մենք միշտ հավաքվում էինք մեծ ու աղմկոտ ընկերախմբով, շատ զվարճալի էր։ Երեխաների հետ խաղում էինք, բայց ամեն ինչ ավարտվեց, երբ ես մեծացա: Ավարտեցի միջնակարգ դպրոցը, ավարտեցի հաշվապահական կուրսերը և ուզում էի գնալ ինչ-որ տեղ աշխատելու։

Դիմեցի հարազատիս՝ մորս քրոջը, նա աշխատում էր կադրերի բաժնում, մեծ գործարանում։ Բայց նա ինձ կտրականապես պատասխանեց՝ ոչ, նա ինձ ասաց, որ ես կրթություն չունեմ, բացի այդ բնավորությունս էլ ծանր է, ուստի ինձ մերժեցին։

Հետո ընդունվեցի համալսարան: Շաբաթ-կիրակի օրերին հավաքվեցինք մեր տատիկի մոտ, ու այնտեղ իմ մասին միայն տհաճ բաներ լսեցի։ Որ ես բանի պետք չեմ, երբեք չեմ ավարտի համալսարանը, քանի որ ինձ անմիջապես կհեռացնեն, քանի որ խելք չունեմ։

Ես շատ վիրավորված էի, հաջորդ հանգստյան օրերին չգնացի: Մայրս զանգահարեց ինձ ու ասաց, որ ամեն ինչ հասկանում է, բայց պետք է շփվել հարազատների հետ։ Հաջորդ շաբաթավերջին եկա տատիկիս մոտ, ես նրան շատ էի սիրում և ուզում էի տեսնել։ Հարազատներս, սովորականի պես, հավաքվել էին:

Հիմա էլ որոշեցին, որ ես երբեք չեմ ամուսնանա, որ ես 24 տարեկան եմ, ես արդեն տանն եմ մնացել: Լուռ նստեցի, ոչ մեկին ոչինչ չասացի, քանի որ հարազատներ էին։ Մայրս էլ նրանց ոչինչ չէր ասում, չէր փակում բերանները: Ամեն ինչ փոխվեց, երբ տատիկս հիվանդացավ, նա 86 տարեկան էր։ Նա այլևս չէր կարողանում հոգ տանել իր մասին և ոչ ոք չէր ուզում նրան խնամել, հոգ տանել նրա մասին: Աղմկոտ հավաքույթները դադարեցին

Մեր բարեկամներն ասում էին, որ ժամանակ չունեն, բոլորն էլ ինչ-որ պատճառ գտան հրաժարվելու։ Եվ ես նրան տարա ինձ մոտ, քանի որ ես շատ էի սիրում տատիկիս։ Նա չորս տարի ապրեց մեզ հետ։ Մոռացա նշել, որ ամուսնացել էի: Մենք նրան, սիրեցինք, կերակրեցինք: Ամուսինս նրան գրկած տանում էր լոգարան, փոխում էր տակդիրները, երբ տանը չէի: Իսկ երբ նա մա հացավ, բոլոր հարազատներն ասացին, որ միտումնավոր թունավորել ենք,

որպեսզի տիրանանք նրա տանը: Ես որոշեցի հրաժարվել այն ամենից, ինչ տատիկս կտակել էր ինձ, բայց հետո փոխեցի որոշումս։ Հարազատներիս հետ խզել եմ բոլոր հարաբերությունները: Իսկ գիտե՞ք ինչ. Ես հիմա ինձ լավ եմ զգում, ոչ մեկի հանդեպ պարտավորություն չունեմ, ոչ էլ ոչ մի բանի հանդեպ։ Ես չեմ ամաչում, գիտեմ, որ ամեն ինչ ճիշտ եմ անում։ Նյութը պատրաստեց՝ https://good-yerevan.info/ -ն