Էլ ուժ չունեմ, հոգնել եմ. արդեն չգիտեմ՝ ուր տանեմ ծեր մայրիկիս, ինձ մի քննադատեք

Հետաքրքիր

Ես այլևս չեմ կարող դիմանալ: Մտածում էի, որ այս ամենը խնդիր չի լինի, բայց հիմա ուղղակի ուժս չի հերիքում։ Ես կկիսվեմ իմ պատմությամբ ձեզ հետ. Ես ընտանիքի երկրորդ զավակն եմ։ Ես ունեմ եղբայր, ով ինձնից մեծ է 3 տարով։ Մայրիկը մեզ բավականին ուշ է ծննդաբերել: Երբ մայրս 42 տարեկան էր, նա իր կյանքում առաջին անգամ ծննդաբերեց։ Նրա և հայրիկի համար դա երկար սպասված երեխա էր, քանի որ երկար ժամանակ մայրիկը չէր կարող հղիանալ։ 3 տարի անց ես ծնվեցի։ Մայրս ինձ ծնեց 45 տարեկանում։

Մայրիկի տարիքը միշտ իրեն զգացնել էր տալիս, բայց ընդհանուր առմամբ դժ գոհելու բան չունենք։ Երբ ես 17 տարեկան էի, հայրս մա հացավ։ Երկար ժամանակ մայրիկը չէր կարողանում հաշտվել դրա հետ, իմ և եղբորս համար դա նույնպես մեծ կո րուստ էր, բայց մենք միասին վերապրեցինք այս վի շտը և շարունակեցինք ապրել: Եղբայրը սովորեց, ստացավ բարձրագույն կրթություն և աշխատանքի հրավեր ստացավ Ամերիկայից,  որտեղ ապրում է մինչ օրս։ Ես մնացի մայրիկի կողքին:

Հիմա մայրս արդեն 78 տարեկան է, և նա գրեթե շուրջօրյա խնամքի կարիք ունի: Ես նրան տարա իմ տուն: Այս տարիքում մարդը երեխայից վատ է։ Նա հաճախ է արդուկը միացված թողնում, փորձում է ինչ-որ բան պատրաստել, բայց կամ այրում է, կամ հում է թողնում: Իսկ ես ամաչում եմ նրան ասել այդ մասին։ Իսկ նրա հիշողության խախտումներն ամեն անգամ ավելի սա րսափելի են դառնում: Մի օր նա դուրս եկավ տնից և մոռացավ, թե ուր պետք է վերադառնալ։ Մենք երկար ժամանակ փնտրում էինք նրան,

մինչև ընկերուհիս զանգահարեց ինձ։ Շատ դժվար է գործ ունենալ տարեց մարդու հետ, և ես ուզում եմ ապրել իմ կյանքով: Այս ամենին դիմանալու ուժ այլեւս չկա։ Ես էլ արդեն երիտասարդ չեմ, ողջ օրը վազվզում եմ երեխաներիս հետևից, հոգ եմ տանում մայրիկիս մասին, ամուսինս ողջ օրը դժգոհում է, ոչ մի բանում չի օգնում: Էլ ուժ չունեմ: Չգիտեմ ուր տանել մայրիկիս: Մի բան հաստատ գիտեմ, շուտով համբերությանս կսպառվի։ Նյութը հրապարակման պատրաստեց՝ https://news29post.com/