Ծնողներս եղբորս ավելի շատ են սիրում, քան ինձ, կարծես ես նրանց համար գոյություն չունենամ

Հետաքրքիր Պատմություններ

Ես ընդամենը տասնմեկ տարեկան էի, երբ մենք նոր համալրում ունեցանք մեր ընտանիքում: Մայրս ծն եց իմ կրտսեր եղբորը՝ Վահագին։ Սկզբում ես շատ ուրախ էի։ Եղբորս հետ կարող էի խաղալ, նա փոքրիկ ու հիանալի երեխա էր։ Բայց այս ամենն ուներ իր թերո ւթյունները, քանի որ այդ օրվանից ավարտվեց իմ մանկությունը։ Ես միշտ օգնել եմ ծնողներիս՝ երեխային խնամել, տունը մաքրել,

երբեմն նույնիսկ ուտելիք պատրաստել, բայց ընկերներիս գործնականում չեմ տեսել։ Կարենը, իհարկե, դարձավ ընտանիքի սիրելին, քանի որ նրան տրված էր ողջ ազատ ժամանակը։ Եվ դա նույնիսկ զարմանալի չէր, քանի որ նույնիսկ իմ ծնվելուց հետո հայրս ավելի շատ երազում էր որդու մասին, քան աղջկա։ Երբ դպրոցից գալսի էի տուն, հանգիստ չունեի, իհարկե, անմիջապես եղբորս բերում էին մոտս ու ասում, որ պահեմ նրան։

Եվ բոլորի համար նշանակություն չուներ՝ ես պլաններ ունեի, թե ոչ, միգուցե հոգնած էի, ինչպես անցավ օրս, միայն Կարենն էր կարևոր։ Ինձ վրա ոչ ոք ուշադրություն չէր դարձնում։Ես օգնում էի երեխայի հետ կապաված հարցերում, սկզբում ուղղակի խաղում էի, կերակրում էի։ Հետո սկսեցի նաև տանել այգի։ Ես էլ եմ նրան դպրոցից վերցրել, դասերը արել հետը, տնից դուրս գալուց առաջ շորերը արդուկել եմ։

Երբ սկսեցի աշխատել, նրա համար գնում էի նվերներ ու նույնիսկ հեռախոս։ Ես ինձ համարում էի ոչ թե քույր, այլ երկրորդ մայր։ Չկար մի օր, որ ես զղ ջայի արածիս համար, քանի որ գիտեի, որ եթե օգնության կարիք ունենամ, նա այնտեղ կլինի։ Հետագայում Կարենն ամուսնացավ, ծնողներից որպես հարսանեկան նվեր ստացավ բնակարան գրեթե քաղաքի կենտրոնում, իսկ ես ու ամուսինս ապրում էինք գյուղում։ Հաճախ մեզ մոտ էին գալիս եղբայրս ու կինը,

որոնց մենք սիրով ընդունում էինք գրկաբաց։ Մի օր գործ ունեի, գնացի քաղաք ու չէի սպասում, որ այդ գործը այդքան ժամանակ կպահանջի, մտածեցի, որ կարող եմ մնալ եղբորս մոտ։ Ես անմիջապես սկսեցի զանգահարել, բայց նա չվերցրեց հեռախոսը։Հետո հեռախոսով զանգահարեցի նրա կնոջը, պատմեցի իրավիճակը, ինչի պատասխանը ստացա. -Գուցե գիշերես մոթելում։ Ես հասկացա, որ վիճելու ցանկություն չունեմ, անջատեցի հեռախոսը և գտա մի լավ մոթել, մնացի այնտեղ գիշերը։

Առավոտյան բոլոր հարցերը լուծելուց հետո գնացի գյուղ։ իմ մեջ մե ռավ այն համոզմունքը, որ եղբայրս միշտ իմ կողքին կլինի։ Հաջորդ օրը նա զանգահարեց ինձ՝ ներո ղություն խնդրելով, որ հեռախոսը չի վերցրել և նույնիսկ չհարցրեց, թե ինչու եմ իրեն զանգահարել։ Խոսելու ցանկություն այլևս չկար։ Հետո ես հասկացա, որ իմ բոլոր ջան քերը իզուր են եղել: Նյութը հրապարակման պատրաստեց news94daily.com-ը