Հարևաններիս տանից աղմուկի ձայներ լսեցի, պարզվեց՝ սկեսուրը տանից վռնդել էր հարսին՝ փոքրիկ երեխայի հետ միասին․ գուշակ ընկերուհին նրան ասել էր, որ դա իր հարազատ թոռը չէ

Հետաքրքիր

Գնացքի հարմարավետ կուպեում չորս հոգով էինք։ Մի գեղեցիկ երիտասարդ կին՝ երեխան գրկին, միջին տարիքի կին և ես։ Երիտասարդ մայրն այնքան տ խուր տեսք ուներ, որ մենք հասկացանք, որ նրա հետ ինչ-որ բան է պատահել։ Ամեն անգամ նա շոյում էր երեխային, արց ունքներն անընդհատ հոսում էին նրա այտերով: Ուրիշի գործերին խառնվել չի կարելի, բայց մենք, այնուամենայնիվ, որոշեցինք պարզել, թե ինչ է պատահել նրա հետ: Աղջիկը ներկայացավ որպես Անուշ, թաշկինակով սրբեց աչքերը և պատմեց, թեև նրա համար հեշտ չէր։

Նրան տնից դուրս էր հանել սկեսուրը: Թե ինչու է նա որոշել, որ հարսը տղա է լույս աշխարհ բերել՝ ոչ իր որդուց, հայտնի չէ։ Նրա աչքերը կապույտ են, իսկ ամուսնունը՝ շագանակագույն։ Սկեսուրը գնացել է ինչ-որ հայտնի գուշակի մոտ, ով ոչ միայն չի փարատել կասկածները, այլև վստահեցրել է, որ երեխան ապ օրինի է։ -Իսկ ես,- դառնորեն ասաց կինը,- ոչ մի բանում մեղավոր չեմ, Աստված է վկա: Ես սիրում եմ ամուսնուս, նրանից բացի այլ տղամարդու հետ գործ չեմ ունեցել: — Ինչո՞ւ ձեր ամուսինը ինչու՞ չի պաշտպանել ձեզ: Նա սիրու՞մ է ձեզ:

— Նա կարծես սիրում է, — հեկեկաց, սեղմեց երեխային: — բայց աշխարհին նայում է մոր աչքերով և լսում է նրա ասածները: Երբ սկեսուրս մեզ տանից դուրս արեց, նա մեզ չպաշտպանեց։ Այսպիսով, ես հեռացա: — Հանգստացիր, աղջիկս, — պատասխանեց միջին տարիքի կինը, որն ուշադրությամբ լսում էր տխո ւր խոստովանությունը: -Եթե ձեր մեջ սեր լինի, նա ուշքի կգա, կդադարի լսել մորը: Երեխան ժպտաց, կարծես ինչ-որ բան հասկացավ կնոջ խոսքերից։ -Կան նաեւ սնահավատ մարդիկ, ովքեր իրենք չգիտեն հանգիստ ու խաղաղ ապրել և թույլ չեն տալիս իրենց սիրելիներին ապրել։ Քո պատմությունը որոշ չափով նման է իմ կյանքի պատմությանը:

Ես ամուսնուս հետ ապրել եմ 5 տարի, երկու երեխա եմ լույս աշխարհ բերել՝ որդի և դուստր։ Եվ ամեն ինչ լավ կլիներ, բայց հանկարծ մարդը հի վանդացավ։ Հի վանդանոցում մեզ հուսադրող ոչինչ չասացին, չնայած, որ չէին գտնում հի վանդության պատճառը: Մեզ խորհուրդ տվեցին գնալ գուշակի մոտ: Նա ասաց, որ ամուսնուս թուղթուգիր են արել: Սկեսուրս և ամուսինս միաձայն պնդում էին, որ իմ մայրն է արել, քանի որ գուշակն ասել էր, որ թուղթուգիր անողի անունը սկսվում է Մ տառով, իսկ իմ մայրիկի անունը Մարիամ է: Մայրս այն ժամանակ 43 տարեկան էր, նա կյանքում ոչ ոքի վ ատ խոսք չէր ասել, բարի կին էր։

Եվ հանկարծ իր իսկ փեսան նրան «կա խարդ» անվանեց։ Ես ու ամուսինս մեծ վ եճ ունեցանք։ Ես վերցրեցի երեխաներին, և չնայած նրա հի վանդ վիճակին, հեռացա: Սկեսուրս անեծքներ էր տեղում իմ ու մորս հասցեին: Կյանքս դժ ոխքի էր վերածվել: Մենք ապրեցինք մայրիկիս բնակարանում, երեխաները մեծացան: Երկու տարի ամուսինս եկավ: Նա ծնկաչոք ներողություն խնդրեց ինձանից ու մայրիկից: Նա պատմեց, որ դիմել է արտասահմանցի բժ շկի, ով կարողացել է օգնել, բո ւժել իրեն: Ասաց, որ սիրում է և առանց ինձ չի կարող: Հավատա աղջիկս, արդարությունը հի վանդանում է, բայց չի մա հանում: Մի օր ամուսինդ ուշքի կգա ու կգա քո հետևից: Նյութը հրապարակման պատրաստեց News415Media